با تعاریف استانداردی که از اینترنت پرسرعت در دنیا موجود است کمتر مکانی را در ایران می توان مجهز به سیستم اینترنت پر سرعت در معنای واقعی اش(High Speed)دید. منظورم از مکان، مکانهای عمومی نظیر کافی نت ها، دانشگاهها، مدارس، آموزشگاهها، کتابخانه ها و همچنین منازل مسکونی ست.

امروزه اینترنت پرسرعت به چند طریق که هر کدام زیر شاخه هایی دارند در دنیا ارائه می شود. تکنولوژی خطوط دیجیتال نامتقارن قابل اشتراک یا همان ADSL، تکنولوژی بی سیم (Wireless)، فیبرهای نوری و ارتباط از طریق کابل های دارای پهنای باند بالا(CAT 5)

بیشتر کاربران در ایران از بدو آشنایی با مقوله ی اینترنت و استفاده از آن در منازل، از دستگاهی به نام مودم استفاده می کنند که با اتصال به خطوط تلفن شهری با سرعتی محدود و مشکلاتی بسیار از اینترنت بهره می برند. مشکلاتی از قبیل پرداخت همزمان هزینه ی اعتبار کارت اینترنت و هزینه ی تلفن داخل شهری، اشغالی خط تلفن در هنگام استفاده، قدیمی بودن خطوط و کابل ها و تجهیزات انتقال دهنده که باعث ایجاد تداخل و پایین آمدن سرعت اتصال می شود، محدودیت سرعتی که در حد آرمانی آن ( که معمولا به آن نزدیک می شویم و هیچ گاه به آن حد نمی رسیم) 56کیلوبایت در ثانیه ست، قدیمی بودن بردهای برخی مودمها که باعث پایین آمدن سرعت اتصال تا 36کیلوبایت می شود، اختلالات زیادی در شبکه که به علت پیچیده بودن ساختار اتصال در مقایسه با روش های جدید بوجود می آید و مشکلاتی دیگر.

با وجود همه ی این مشکلات، این روش یعنی روش دایل آپ Dial up که از نظر تجهیزات اولیه پایین ترین قیمت و از نظر سرعت و کیفیت بسیار پایین و از نظر هزینه ی اتصال به نسبت بالاست در میان کاربران اینترنت در ایران بیشترین گسترش را دارد و  استفاده از اینترنت پرسرعت به علت ناشناخته بودن و یا دسترسی سخت، برای تعداد کمی از کاربران مقدور است.

این پست ادامه خواهد داشت.